Preveli’de nehir, denizle buluşmadan önce palmiye ağaçlarının arasından geçerek eşsiz bir deneyim yaşatıyor.
Bazı yerler, onları tanımadan önce bile içinizde yaşar. Girit benim için böyle bir yer. Onu soluklanırken hissediyorsunuz, nefeslerinizle içinize çekiyorsunuz. Açıklanamaz bir enerjisi var; saygı, güç ve ihtişam yayıyor. Sürekli yeniden doğan, bilgelikle dolu kadim bir toprak.
Dik zirveleri güneşte alev alırken efsanevi vadilerini gölgeler kaplıyor. Yüzyılların izlerini taşıyan, gizem dolu, huzurlu rotaları ve kaşifin gözünü besleyen manzaraları ile bu ada her duyuyu bir yolculuğa çıkarıyor. Peri masalı gibi Girit’in bağrında sakladığı bu küçük cennet köşelerinden biri; palmiye ağaçlarıyla dolu, başka dünyalardan fırlamış görüntüler sunan en büyüleyici sahillerden birine açılan kapı. Hedefimiz: ünlü Preveli ve egzotik Palmiye Ormanı. Doğanın renk ve sesleriyle dolu bir yer.
Yolculuğun Başlangıcı
Sabah havası berrak, yalnızca Girit’e özgü bir ışık süzülüyor ortalığa. Sırtımızdaki çantalarla, sıkıca bağlanmış botlarımız ve yaşayacaklarımıza açık yüreklerimizle yola çıktık. Etrafta kekik ve adaçayı kokusu yükseliyor, toprak hâlâ gece nemini taşıyordu. Rüzgarın sesi bizi uğurlarken adımlarımız önce Preveli Sahili’ne, ardından sıcak kuma dokundu. Ama biz kıyı şeridini geride bırakarak bu büyüleyici doğanın içlerine uzanan başka bir rotayı izledik. Heybetli palmiyeler, nehrin kıyısında yolumuzu gösteriyordu.
Su ve Palmiyeler Arasında
Kayalar, taşlar, suyun ve zamanın yontuduğu doğal basamaklar: gölgeler ve ışık birbiriyle dans ediyor. Nehir coşkuyla akarken serinliğini bize armağan ediyor. Su geçirmez çantamda yalnızca zorunluluklar var: yedek kıyafet, havlu, kuru erzak ve bol su.
Çevredeki bitki örtüsü giderek yoğunlaşıyor, manzara giderek daha egzotik bir hal alıyor. Sık sık durup palmiye ağaçlarını yakından izliyor, bir süre yaprakların yelpaze gibi açılan gölgelerine sığınıyor, bu görüntünün gerçekten Girit’e mi ait olduğunu yoksa başka bir yerden mi süzülüp geldiğini merak ediyoruz. Sonra yeniden yürümeye devam ediyoruz. Kristal berraklığındaki buz gibi mavi-yeşil sular bedenimizi serinletiyor: yüzlerimizi suya daldırmaya, etrafı hayranlıkla izlemeye, fotoğraf çekmeye ve her şeyden önemlisi o anı içimize sindirmeye davet ediyor bizi. Ne kadar güzel olursa olsun, hiçbir şey bu keşfetme oyununun çocuksu sevinciyle kıyaslanamıyor.
Kourtaliotiko Kanyonu Deneyimi
Rotanın palmiye ormanında bitmediğini bilmek gerekir. Daha derinlerde etkileyici Kourtaliotiko Kanyonu uzanıyor: Girit’in en önemli doğal alanlarından biri. Dik kayalıkları, mağaraları ve rüzgarın kayalar arasından geçerken ürettiği eşsiz sesleriyle büyülüyor. Adını da buradan alıyor; “kourtala” Yunancada alkış sesi demek.
Kanyon, Kouroupa ve Ksiro dağları arasında uzanıyor ve güneye, Girit Denizi’ne doğru akan Kourtaliotis Nehri tarafından oluşturulmuş. Huzur ve güç birlikte yayıyor burası; Girit’in sert, vahşi güzelliğiyle buluşmak isteyenler için biçilmiş kaftan. Zemini zorlu ve dikkat gerektiren noktaları olan kanyonun geçilmesi, deneyimli rehberler eşliğinde yapılması önerilir.
Dönerken nehirde sakin sakin yüzen beyaz kazlarla karşılaştık; sanki bu masalın ayrılmaz bir parçasıydılar. Sonunda, daha önce etraftaki doğayı keşfetmek için geçip geçtiğimiz Preveli Sahili’ne ulaştık. Ayakkabılarımızı kumun kenarına bıraktık, sıcak kum üzerinde yürüdük; ta ki bedenimiz deniz suyuna değene kadar. Güneş artık bizi baştan ayağa sarıyordu; gözlerimiz kimi zaman denizin büyüleyici mavisine, kimi zaman ince altın renkli kuma dalıyordu. Çantamdan şnorkeli çıkardım, birkaç yudum su içtim ve tuzlu suya koşarak geri döndüm. Palmiye ağaçlarının altında öğle için bir sığınak bulduk. Plaj büfesinden küçük bir şeyler aldık ve orada gülerek, denize bakarak küçük bir şenlik kurduk. Hiçbir şey eksik değildi. O an vardı ve yeterliydi.
İpucu: Kourtaliotiko Kanyonu’na girişte bilet almanız gerekiyor
Preveli Sahili’nde
Küçük Bir Vaha
Dalgaların sesi yaprakların hışırtısına karışıyordu. Etrafıma bakıyordum ve zamanın geçişinden sağ çıkmış bir manzara görüyordum: taşlar ve sular arasına gizlenmiş, tuhaf bir güzelliğe sahip bir doğa. Hepimizin bütüncül bir deneyim yaşayabilmesi için açığa çıkmış bir sır.
Beden yorgun olabilirdi. Ama değildi. Yürek doluydu ve bu her şeyi siliyor. Renkler ısınmaya başladı, güneş yavaşça eğildi ve ışık altınlaştı. Geç saatlere kadar kaldık, o kıyıda bütün günü geçirdik.
Doğa Bir Anıya Dönüşünce
Girit her zaman sende bir şeyler bırakır. Bir tat, bir görüntü, zihinde ve yürekte bir ses. Bende bıraktıkları: nehrin serinliği, kumun sıcaklığı ve palmiye ormanını yıkayan ışık. Böylece içimdeki küçük bir parça hâlâ orada dolaşıyor; taşlar ve sular arasında, palmiye gölgelerinin altında, Preveli’de.